Aktywność fizyczna a astma oskrzelowa

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Ruch i aktywność fizyczna są konieczne dla prawidłowego rozwoju dziecka. Szczególnie ważna jest aktywność fizyczna u dzieci astmatycznych – powinny mieć lepszą kondycję i większą wydolność fizyczną niż ich zdrowi rówieśnicy. Rezerwa ta przyda im się w czasie napadu duszności.

Obawa, że wysiłek fizyczny może prowokować zaostrzenie przebiegu choroby, zwykle powoduje ograniczenie aktywności ruchowej, niechęć dziecka do ćwiczeń i bardzo często, zwalnianie go z lekcji wychowania fizycznego. Tego typu ograniczenia są niejednokrotnie stwarzane przez rodziców prezentujących negatywną i pełną lęku postawę wobec aktywności fizycznej dziecka chorego na astmę.
Wysiłek, w zależności od czasu trwania, może powodować rozkurcz lub skurcz oskrzeli. Rozkurcz oskrzeli często występuje po wysiłku 1-2 minutowym. Wzmacnia go podawany wcześniej lek z grupy B2-mimetyków (np. Ventolin). Skurcz oskrzeli pojawia się po wysiłku dłuższym, 6-15 minutowym – może rozpocząć się w czasie ćwiczeń, najbardziej nasilony jest w 5-10 minucie odpoczynku.
U około 40% astmatyków w 4-6 godzin po ćwiczeniach występuje opóźniona faza reakcji powysiłkowej w postaci skurczu oskrzeli. Częstość występowania powysiłkowego skurczu oskrzeli zależy między innymi od stanu klinicznego, rodzaju wysiłku fizycznego, wielkości obciążenia i czasu jego trwania. Najbardziej astmogennym wysiłkiem jest bieg, najmniej pływanie.
U około 50% chorych powysiłkowy skurcz oskrzeli nie występuje jeżeli przerwa pomiędzy kolejnymi wysiłkami jest krótsza niż 60 minut. Wynika z tego, że u części chorych wcześniejszy wysiłek może działać zapobiegawczo na skurcz oskrzeli wywołany następnym obciążeniem, ale tylko w określonym przedziale czasu.
Ćwiczenia fizyczne mogą być prowadzone w sposób bezpieczny, umożliwiający uniknięcie napadu duszności. Muszą być jednak spełnione pewne warunki dotyczące charakteru wysiłku, leków zabezpieczających i – przede wszystkim – kompetencji osób prowadzących tego typu zajęcia. Ćwiczenia muszą być dla dzieci atrakcyjne, wybierane przez nie dobrowolnie i dostosowane do ich możliwości fizycznych. Trzeba zrezygnować z biegów na rzecz pływania, narciarstwa, gimnastyki, kajakarstwa. Wskazana jest też jazda na rowerze. Dzieci, zwłaszcza uczulone na pyłki, powinny jednak unikać wysiłku fizycznego na świeżym powietrzu (szczególnie jazdy na rowerze) w okresie intensywnego pylenia roślin. Zajęcia nie powinny być też prowadzone w niesprzątanych salach gimnastycznych, na zakurzonych, długo składowanych materacach, na których mogą rozwijać się pleśnie.
Przed każdym wysiłkiem dziecka, u którego występuje duszność powysiłkowa, konieczne jest podanie kromoglikanu dwusodowego w formie wziewnej (Intal, Cromogen, Cromolin itp.), zaś bezpośrednio przed wysiłkiem leku z grupy B2-mimetyków (np. Salbutamol, Ventolin).
Każde ćwiczenie powinna poprzedzać 10-15 minutowa rozgrzewka z kontrolowaną w tym czasie przez dziecko tolerancją wysiłku. Właściwe zajęcia w formie gier i zabaw muszą być tak prowadzone, aby czas wysiłku nie przekraczał 3 minut, a okresy intensywniejszych ćwiczeń przeplatane były okresami wypoczynku, przede wszystkim w postaci zajęć o niewielkim stopniu obciążenia. Obciążenie wysiłkiem fizycznym powinno być stopniowane, a czas i charakter ćwiczeń uzależniony od możliwości dziecka.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*